Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017

Η Περπερούνα

Η Περπερούνα όπως τη γνωρίσαμε μέσα από το βιβλίο της Σοφίας Γιαλουράκη:

τραγουδήσαμε τα λόγια, παρακολουθήσαμε το δρώμενο όπως αναβιώνεται στη Θράκη
ζωγραφίσαμε, κόψαμε φύλλα και στολίσαμε την Περπερούνα μας

επιλέξαμε τον πίνακα
τον παρατηρήσαμε, συνθέσαμε την ιστορία του και στη συνέχεια δημιουργήσαμε τον δικό μας

Πέμπτη, 12 Οκτωβρίου 2017

Αχ ... σοκολάτα...................


Αλήθεια έχεις ποτέ αναρωτηθεί αν πραγματικά ο κόσμος μας είναι ευτυχισμένος; Αν έχει τα πάντα;, Αν του λείπει κάτι, μπορεί απλό, μπορεί όχι απλό, αλλά ίσως κάτι μαγικό για να γίνει στα αλήθεια πιο ευτυχισμένος;
Και αλήθεια έχεις ποτέ αναρωτηθεί τι θα έκανες μια δύσκολη στιγμή για να κερδίσεις τον αγαπημένο ή την αγαπημένη σου, τι θα του πρόσφερες, βγαλμένο από την ψυχή σου, από την καρδιά σου;

Ένα βιβλίο που στάζει γλύκα και αγάπη μεγάλη! Ένα βιβλίο της Λίλης Λαμπρέλλη στολισμένο με τις εκπληκτικές εικόνες της μοναδικής Βάσως Ψαράκη που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ και μας ξεναγεί στον κόσμο της σοκολάτας.

Κάποτε ήταν ένα βασίλειο που όλοι ΝΟΜΙΖΑΝ ότι οι κάτοικοί του ήταν ευτυχισμένοι! Και ήταν γιατί δεν ήξεραν ... Δεν ήξεραν ότι τους έλειπε κάτι μοναδικό, κάτι καταπληκτικό, κάτι που θα αν το είχαν η ζωή τους θα ήταν σίγουρα πολύ πολύ πιο νόστιμη.
Το τι τους έλειπε (και δεν το ΄ξεραν) θα το δούμε παρακάτω. 
Εκεί λοιπόν υπήρχε ένας παντοδύναμος βασιλιάς, μια αδύναμη βασίλισσα και μια λαίμαργη βασιλοπούλα και ανάμεσα σε άλλους ένας νεαρός παραγιός που με φως του το φεγγάρι περνούσε τα βράδια του στη βασιλική κουζίνα, μαθαίνοντας τα μυστικά της ζαχαροπλαστικής από τον αρχιζαχαροπλάστη και διαβάζοντας παλαιά και σοφά κείμενα, ξεχασμένα σε σκονισμένα χαρτιά.
Ο παραγιός είχε ένα μυστικό, αγαπούσε τη βασιλοπούλα κι ένα βράδυ που τις είχε ετοιμάσει μικρές ροζ λιχουδιές με αμύγδαλο και εξωτικούς χυμούς και λίγη σκόνη από πέταγμα γαλάζιας πεταλούδας κι εκείνη λιχούδα όπως ήταν κατέβηκε στην κουζίνα να τσιμπήσει κάτι, έγινε κάτι μαγικό, τον αγάπησε και εκείνη.
Λίγες μέρες αργότερα όμως καθώς θα έκλεινε τα 18 της χρόνια ο βασιλιάς πατέρας της την πίεσε να επιλέξει σύζυγο και διάδοχο του θρόνου. Κι εκείνη, τι να κάνει που ήταν σφόδρα ερωτευμένη με τον ταπεινό τον παραγιό. Έβαλε ένα διαγωνισμό στους υποψηφίους ....
Δεν έβαλε αγώνες τρεξίματος, και πάλης και τοξοβολίας που θα αποδείκνυαν τη γενναιότητα και τη δύναμη των νεαρών, αλλά έβαλε αγώνα ζαχαροπλαστικής, τι λιχούδα ήταν άλλωστε;
Και βρέθηκε ο καημένος ο παραγιός μας ανάμεσα σε διάσημους και πλούσιους ζαχαροπλάστες και πρίγκιπες δασκαλεμένους που έφτιαχναν τούρτες και γλυκά τεράστια,, γεμάτα από υλικά πολυτελή και στημένα με σχέδια περίπλοκα και φαντασμαγορικά, να έχει στην ταπεινή του πιατελίτσα ένα παντεσπάνι απλό, φτιαγμένο με εκλεκτά ναι ... υλικά και με αγάπη τεράστια για τη λιχούδα αγαπημένη του, αλλά χωρίς ίχνος στολισμού που να το έκανε να ξεχωρίζει. Και να, έτσι ξαφνικά τον έπιασε το παράπονο κι άρχισε να κλαίει πάνω στο γλυκό του και τα δάκρυα .... Ω!!! τι θαύμα, δεν ήταν συνηθισμένα, αλλά βαθιά σοκολατιά, σχεδόν μαύρα και παχύρευστα και σκέπασαν το παντεσπάνι. 
Η λιχούδα πριγκιπέσα μας έτρεξε να σκουπίσει τα δάκρυα του αγαπημένου της και καθώς έφερε στο στόμα της τα ακροδάχτυλά της και δοκίμασε τη γεύση τους ..... λιποθύμησε από απεριόριστη νοστιμιά, γιατί τα δάκρυα ήταν γλυκά, τόσο γλυκά όσο δεν είχε δοκιμάσει ποτέ πιο πριν τέτοια γλύκα. Κι όλοι γύρω συγκλονισμένοι φώναζαν τσοκολατ, τσοκολατ που θα πει μαύρα δάκρυα ....κι έτσι απλά γνώρισε ο κόσμος αυτπο που του έλειπε για να είναι ευτυχισμένος: τη ΣΟΚΟΛΑΤΑ.
Αχ σοκολάτα!
Και φυσικά η βασιλοπούλα παντρεύτηκε τον παραγιό και έγινε κάποτε εκείνο βασιλιάς σοφός και καλός και όλοι τον αγαπούσαν μέχρι το τέλος της ζωής του χρόνια πολλά μετά. Κι έμεινε η βασιλοπούλα μόνη να κλαίει τον αγαπημένο της .................


Να έτσι κι εμείς μάθαμε να γράφουμε τη λέξη "σοκολάτα". 


Και επιλέξαμε το σχήμα της καρδιάς για να δηλώσουμε τη μεγάλη αγάπη των δυο ηρώων μας. 


Κι ύστερα ξυπνήσαμε τη φαντασία μας και σκεφτήκαμε τι δάκρυα θα βγάζαμε εμείς για τη μεγάλη μας αγάπη; 
Δάκρυα από φράουλα, από καραμέλα, από βατόμουρο, από λεμόνι (;), κι από άλλα πολλά.


Και στολίσαμε κι ένα γλυκό έτσι όπως οι άλλοι με αριθμούς, γράμματα και σχήματα γιατί ήδη άλλωστε έχουμε αρχίσει να τα γνωρίζουμε καλά.


Κι είπαμε ότι αν η ζωή στο παραμύθι μας ήταν σοκολατένια η δική μας εδώ τι θα ήταν; Μήπως μελένια; μήπως μπανανένια; ή μήπως κρεμένια ή μήπως .....


και ύστερα σκεφτήκαμε άραγε πως δημιουργείται η σοκολάτα, που βρίσκεται το σποράκι της; τα περισσότερα σποράκια ριζώνουν  βαθιά στη γη ...άλλες φορές σε μεγάλα χωράφια ..όπως το χωράφι της Σημίνας
ή και το δικό ........

 δέχεται το νερό, τον ήλιο ,τρέφεται και  μεγαλώνει .........χρειάζεται φροντίδα  και καμιά φορά κι ένα σκιάχτρο να διώχνει τα πουλάκια μακριά



.το δικό μας σποράκι έγινε κακαόδεντρο .......ίσως από τα................

 μαύρα δάκρυα της βασιλοπούλας που  έκαναν και πάλι την εμφάνισή τους, αυτή τη φορά από τα γαλάζια μάτια της κι έπεφταν γλυκά παχύρευστα στο χώμα και ... Ω! τι θαύμα φύτρωσε σε εκείνο το σημείο ένα φυτό που έβγαζε καρπούς που έδιναν έτοιμα τα μαύρα δάκρυα, ένα φυτό που σήμερα το λέμε ΚΑΚΑΟ και από κει παίρνουμε τη μοναδική λιχουδιά που όλοι αγαπάμε: τη ΣΟΚΟΛΑΤΑ
Αχ σοκολάτα!

.η γλυκιά και αγαπησιάρικη σοκολάτα μας ενώθηκε με το σιμιγδάλι.....

και μια γλυκιά γεύση ..απλώθηκε ...........

Αχ τελικά η ζωή μπορεί αν είναι γλυκιά και αγαπησιάρικη!!!!


Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017

Αγκαλιά με έναν πλάτανο


Παρατηρώντας τον πίνακα του Γεωργίου Χατζόπουλου: Αγκαλιά με έναν πλάτανο
μιλήσαμε για τον πλάτανο του Ιπποκράτη κια γι ατον μεγάλο γιατρό της αρχαιότητας
σταθήκαμε δίπλα στον δικό μας πλάτανο, όλοι μαζί ....αλλά και ο καθένας μόνος του ......

 και αφηγηθήκαμε την ιστορία μας

στη συνέχεια αναβιώσαμε το έθιμο της  Αρχιχρονιάς
και φτιάξαμε την δική μας αρμαθιά με σκόρδο, ρόδι,σταφύλι, κυδώνι και φύλλο από πλάτανο

Τετάρτη, 4 Οκτωβρίου 2017

Τι μπορείς να κάνεις με ένα πρόβλημα;


Τι μπορείς να κάνεις με ένα πρόβλημα;

Το βλέπεις ξαφνικά μπροστά σου, χωρίς να το έχεις καλέσει εσύ. Σε κοιτά και το κοιτάς. Δεν σου αρέσει που είναι εκεί, αλλά ΕΙΝΑΙ και δε φεύγει.


Και ξαφνικά αρχίζεις και ανησυχείς για το τι θα γίνει, τι θα μπορούσε να συμβεί.


Κι όσο εσύ ανησυχείς τόσο εκείνο μεγαλώνει και γίνεται ΤΕΡΑΣΤΙΟ και εσύ φοβάσαι ότι θα σε καταπιεί, ότι θα σε αρπάξει με τα φοβερά του χέρια, ότι θα σου πάρει τα πάντα,, ο,τι υπάρχοντα έχεις.

Και του δίνεις τρομακτικές διαστάσεις. Το φαντάζεσαι σαν ....






Αρχίζεις και φοβάσαι και είσαι λυπημένος.


Αλλά ... για δες, είσαι ακόμα εδώ, δεν σε έχει αρπάξει και γύρω σου έχεις όλα τα πράγματα σου.

Θέλεις απλά να το στείλεις μακριά ...


Άρα ... μήπως πρέπει τελικά  αντί να ανησυχείς και να εύχεσαι απλά να εξαφανιστεί, αντί να του κρύβεσαι, αντί να του κρύβεσαι, αντί να μεταμφιέζεσαι για να το αποφύγεις, απλά να πάρεις την απόφαση να το αντιμετωπίσεις;



Ε ναι λοιπόν, αντιμετώπισε το και θα ανακαλύψεις κάτι πολύ σημαντικό!


Θα δεις ότι πίσω από κάθε πρόβλημα στη ζωή σου, μεγάλο ή μικρό, κρύβεται πάντα ένα καλό, ένα καλό που δε φαίνεται πάντα με την πρώτη ματιά, ένα καλό που θα το βρεις αν κοιτάξεις πίσω από το πρόβλημα. Λέγεται γνώση και εμπειρία. Λέγεται μάθημα! Γιατί μέσα από τα λάθη μας, μέσα από τα προβλήματά μας, μαθαίνουμε τη ζωή και πώς να βαδίζουμε καλύτερα στα μονοπάτια της.
Κάθε δυσκολία είναι μια ευκαιρία να πάμε παρακάτω, να προχωρήσουμε, να μεγαλώσουμε, να γίνουμε γενναίοι.



Ένα εξαιρετικό βιβλίο από τους δημιουργούς του επίσης εξαιρετικού "Τι μπορείς να κάνεις με μια ιδέα" Yamada Kobi σε εικονογράφηση Besom Mae (κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λιβάνη). Ένα βιβλίο αφορμή για συζήτηση και δημιουργία, για αφύπνιση της φαντασίας, της σκέψης, της γνώσης. Μια αφορμή να μάθεις να αντιμετωπίζεις τη ζωή.


Η ευλογία των σταφυλιών


 Ο Σεπτέμβριος είναι ο ένατος μήνας του χρόνου. Για τον αγροτικό πληθυσμό, με την 1η Σεπτέμβρη αρχίζει το γεωργικό έτος, αφού τότε ξεκινούν όλες προετοιμασίες ,που είναι η αρχή μιας μακριάς σειράς εργασιών στην ύπαιθρο.  Ήθη και έθιμα  μας ταξιδεύουν πίσω στο χρόνο   . Στο Βυζάντιο.Η ευλογία των σταφυλιών στην Κωνσταντινούπολη 
 ήταν μια  τελετή όπου έπαιρνε μέρος ο αυτοκράτορας με την αυλή κι ο πατριάρχης..Ο αυτοκράτορας ξυπνούσε στις 6 το πρωί ,ύστερα από τον ήχο τριών χτυπημάτων στην πόρτα του.Στη συνέχεια προσκυνούσε την εικόνα του Σωτήρα που ήταν τοποθετημένη σε ειδικό εικονοστάσι και βάδιζε προς τη χρυσή αίθουσα. Ο Πατριάρχης  ευλογούσε πρώτα τα σταφύλια, ύστερα τα δοκίμαζε ο αυτοκράτορας και μοίραζε με τη σειρά σ' όλους τους αυλικούς από ένα τσαμπί, ενώ ο λαός τριγύρω ζητωκραύγαζε και φώναζε διάφορες ευχές.Ο πίνακας του Γ.Ιακωβίδη :νεκρή φύση με σταφύλια
ήταν η αφόρμηση για τη δημιουργία .............του δικού μας έργου τέχνης
στην Αρχαία Ελλάδα, στο θεό του κρασιού και του γλεντιού το Διόνυσο, .τον ακολουθήσαμε στα ταξίδια του, ο εύθυμος θεός ταξίδευε συνέχεια, επισκέφτηκε πολλές χώρες και πολιτείες και δίδαξε τους ανθρώπους πως να καλλιεργούν τα κλήματα και πως να φτιάχνουν από τους καρπούς τους το κρασί.Το υπέροχο ποτό που κερνούσε ο θεός και σκόρπιζε παντού το κέφι, έκανε τους ανθρώπους να ξεχνούν τα βάσανα τους , να διασκεδάζουν και  να χορεύουν μέχρι το πρωί. Σε ένα από τα ταξίδια του ο Διόνυσος αντιμετώπισε τους Τυρρηνούς πειρατές, όπως απεικονίζεται στον κύλικα του εξηκία
ο οποίος φυλάσσεται στην Κρατική Συλλογή Αρχαιοτήτων του Μονάχου






Δευτέρα, 2 Οκτωβρίου 2017

Ιστορικός περίπατος στη Δραπετσώνα

    Φέτος είχαμε την χαρά να συμμετάσχουμε στο σεμινάριο Προφορικής  Ιστορίας : Ανιχνεύοντας τις χρήσεις των ιστορικών πηγών,που διοργάνωσε ο Δήμος Κερατσινίου-Δραπετσώνας σε συνεργασία με τη Σχολική Επιτροπή Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης και το Εθνικό Ινστιτούτο  Ερευνών. 
   Ο συγκεκριμένος κύκλος σεμιναρίων είχε σαν στόχο να αναδείξει τρόπους σύνδεσης της
σύγχρονης ιστοριογραφικής προσέγγισης με τις διαδρομές της τοπικής ιστορίας, και
παράλληλα να προσφέρει τεκμηριωτικό υλικό χρήσιμο στους συμμετέχοντες. Αρχειακά
τεκμήρια, εφημερίδες, φωτογραφικά αρχεία και λογοτεχνικά κείμενα σε συνδυασμό με
ψηφιακά εργαλεία όπως θεματικά και ιδρυματικά αποθετήρια, βιβλιογραφικοί κατάλογοι
και ποικίλες ψηφιακές ιστοριογραφικές εφαρμογές μπορούν να αποτελέσουν πηγές της
τοπικής ιστορίας. Μέσα από τα σεμινάρια παρουσιάστηκε ο τρόπος και η μέθοδος που
όλα τα παραπάνω, «παλιά» και νέα ιστοριογραφικά εργαλεία, μπορούν να
χρησιμοποιηθούν στη μελέτη της τοπικής ιστορίας. Πιο συγκεκριμένα μέσα στον κύκλο
των 10 επιμορφωτικών σεμιναρίων παρουσιάστηκαν οι αρχειακές και ψηφιακές πηγές
της τοπικής ιστορίας και οι συμμετέχοντες είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν και να
εξοικειωθούν με την ορθή και ουσιαστική χρήση τους.
   Την επιστημονική επιμέλεια των σεμιναρίων είχε ο Τομέας Νεοελληνικών Ερευνών του
Ινστιτούτου Ιστορικών Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών. Η ερευνητική ομάδα
υλοποίησης του έργου αποτελείτο από ειδικούς επιστήμονες με μεγάλη ερευνητική
εμπειρία και συγγραφικό έργο σχετικά με τα ζητήματα που απασχόλησαν το
προτεινόμενο έργο αλλά και νέους ερευνητές στο πεδίο της μελέτης της τοπικής ιστορίας
και διάσωσης πολιτιστικών αγαθών. Το συντονισμό είχε η συνεργάτης του ΙΙΕ/ΕΙΕ δρ.
Ιστορίας Ελένη Κυραμαργιού.
     Το Ινστιτούτο Ιστορικών Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών, το Εργαστήριο Αστικού Περιβάλλοντος του Εθνικού Μετσόβειου Πολυτεχνείου και η Αντιπεριφέρεια Πειραιά στο πλαίσιο του ερευνητικού προγράμματος «Προσφυγικές γειτονιές του Πειραιά- Από την ανάδυση στην ανάδειξη της ιστορικής μνήμης» οργάνωσε  την Κυριακή 1 Οκτωβρίου ιστορικό περίπατο στη Δραπετσώνα.
   Στις 10.30 το πρωί συναντηθήκαμε στον παλιό σταθμό του ΟΣΕ απέναντι από τη πύλη Ε3 .
 Πρώτη στάση: Καστράκι-Ηετιώνεια Πύλη. Η Δραπετσώνα των αρχών του 20ου αιώνα, Η εγκατάσταση των πρώτων κατοίκων και η λειτουργία των πρώτων εργοστασίων.διαβήκαμε τη γέφυρα του Ρεμπέτη, μια μικρή ιστορική αναδρομή από τον κ.Μπελαβίλα

 ένας χαιρετισμός από το Δήμαρχο Κερατσινίου -Δραπετσώνας που συμμετείχε στον περίπατο



ακολουθήσαμε τη διαδρομή προς τα Λιπάσματα, στην οδό Εθνικής Αντιστάσεως, παλιά ονομασία Καννελοπούλου.....προς την περιοχή των ξακουστών Βούρλων

 η κ. Ελένη Κυραμαργιού και  ο κ. Μπελαβίλας έκαναν μια μικρή ιστορική αναδρομή

 επόμενη στάση το Δημαρχείο της Δραπετσώνας




βρισκόμαστε στο  κέντρο του προσφυγικού συνοικισμού: προσφυγική εγκατάσταση και αυθαίρετη αυτοστέγαση. Τα προβλήματα της καθημερινότητας και η μάχη της παράγκας.





 στη μέση της διαδρομής προς την οδό Καζαντζάκη , στην οδό Κωστή Παλαμά βρίσκεται ένα παλιό οίκημα , το σπίτι του Χιώτη.....γυρίζω πίσω  42 χρόνια, από το μικρό γαλάζιο παράθυρο , μικρά παιδιά ατενίζαμε το δρόμο .............






 επόμενη στάση Γκρεμός-οδός Καζαντζάκη, το λιμάνι....προχωράμε προς τις αποθήκες της Αγροτικής Τράπεζας ...συναντάμε το μοναδικό από τα 15 "Γαλλικά σπίτια"" που διασώζεται σήμερα. Η κατασκευή τους ξεκίνησε πριν την εγκατάσταση των προσφύγων για να φιλοξενήσουν εργάτες .Πρόσφυγες και γηγενείς, εργάτες στις βιομηχανίες της περιοχής.




λίγο πριν το τέλος με φόντο το φουγάρο της ΔΕΗ ξαναθυμόμαστε τη μάχη της Ηλεκτρικής